Οι υπερμοντέρνοι ήταν μια σχολή σκακιστών που ξεκίνησαν να επανεξετάζουν ορισμένες από τις αρχές των σκακιστικών ανοιγμάτων. Το όνομα τους δόθηκε από τον Πολωνο-Γάλλο γκρανμέτρ Ταρτακόβερ.
Η βασική ιδέα ήταν, ως αντίδραση στις παλαιότερες ιδέες του Siegbert Tarrasch, να αμφισβητηθεί ο έλεγχος του κέντρου με πιο λεπτές μεθόδους. Ενώ η παλαιά θεωρία προέβλεπε την άμεση κατάληψη του κέντρου με δύο ή τρία πιόνια, οι υπερμοντέρνοι επικεντρώνονταν περισσότερο στην επίθεση στο κέντρο του αντιπάλου. Χαρακτηριστική πρώτη κίνηση ήταν το 1Nf3 με τα λευκά, ή το 1...Nf6 με τα μαύρα, ειδικά ως απάντηση στο 1d4. Στο 1e4 προτιμούσαν μια ασύμμετρη άμυνα όπως το 1...e6 ή το 1...c5 αντί της κλασικής απάντησης 1...e5.
Ο Nimzovich ήταν ο ιδρυτής και συμμετείχαν οι Alekhine, Tartakower, Réti, Grünfeld και Bogolyubov. Όλοι ήταν κορυφαίοι γκρανμέτρ της δεκαετίας του 1920 και του 30. Αρκετά σύγχρονα ανοίγματα οφείλουν τη δημοτικότητά τους σε αυτή την ομάδα: Réti (1Nf3), η Ινδική Άμυνα του Βασιλιά (1d4 Nf6 2c4 g6 3Nc3 Bg7), η Άμυνα Grünfeld (1d4 Bf6 2c4 g6 3Nc3 d5) και η Σύγχρονη Άμυνα (1...g6). σελ178