Ένα τροπικό κύμα σχηματίστηκε δυτικά των αφρικανικών ακτών αργά στις 10 Ιουλίου. Το κύμα εισήλθε στις Μπαχάμες στις 21 Ιουλίου και ενισχύθηκε σε Τροπική Ύφεση Έξι ενώ βρισκόταν 70 μίλια (110 χλμ.) ανατολικά της Eleuthera. Αρχικά η καταιγίδα προβλεπόταν να κινηθεί σε δεξιόστροφο βρόχο και να κινηθεί αργά προς τα δυτικά ως απάντηση σε ένα σύστημα υψηλών πιέσεων. Αρκετά μοντέλα έδειξαν την πιθανότητα η καταιγίδα να αλλάξει πορεία προς τα δυτικά και να κινηθεί προς την κεντρική Φλόριντα. Εν πάση περιπτώσει, αμέσως μετά το σχηματισμό της ύφεσης, αυτή ενισχύθηκε σε τροπική καταιγίδα Φράνκλιν.
Η τροπική καταιγίδα Φράνκλιν υπέστη μεγάλη διάτμηση ανέμων σε σχέση με την ανάπτυξη της τροπικής καταιγίδας Gert, γεγονός που έκανε τους μετεωρολόγους του Εθνικού Κέντρου Τυφώνων να πουν ότι η Φράνκλιν μπορεί να καταστραφεί τις επόμενες ημέρες. Ωστόσο, η διάτμηση σταμάτησε καθώς ο Φράνκλιν κινήθηκε προς τα βορειοανατολικά, επιτρέποντας στην καταιγίδα να ενισχυθεί. Οι μετεωρολόγοι δήλωσαν τώρα ότι ο Φράνκλιν θα μπορούσε να "αποκτήσει και να διατηρήσει την ισχύ τυφώνα" και να προσεγγίσει από κοντά τις Βερμούδες. Λίγο αργότερα, στις 23 Ιουλίου, η τροπική καταιγίδα Φράνκλιν έφτασε στο ισχυρότερο σημείο της με ανέμους ταχύτητας 110 χλμ/ώρα (70 mph).
Ο Φραγκλίνος κινήθηκε ανομοιόμορφα προς τα ανατολικά, ενώ εξασθένησε καθώς αυξήθηκε και πάλι η διάτμηση. Το NHC προέβλεψε ότι η καταιγίδα θα διαλυόταν, αλλά ο Frnaklin σταμάτησε να εξασθενεί στις 25 Ιουλίου με τον Franklin να αποτελεί ελάχιστη τροπική καταιγίδα. Η καταιγίδα πέρασε σε απόσταση 325 χιλιομέτρων (200 μίλια) δυτικά των Βερμούδων στις 26 Ιουλίου και κινήθηκε αργά προς τα βόρεια, στα θερμότερα νερά του ρεύματος του Κόλπου. Η διάτμηση μειώθηκε επίσης για άλλη μια φορά επιτρέποντας στον Φράνκλιν να ενισχυθεί ξανά κάπως, με ανέμους που έφτασαν τα 95 χλμ/ώρα (60 μίλια/ώρα) στις 28 Ιουλίου. Εν τω μεταξύ, ο Φράνκλιν άρχισε να επιταχύνει προς τα βορειοανατολικά και να μετατρέπεται σε εξωτροπικό κυκλώνα στις 30 Ιουλίου στα νότια της Νέας Γης. Η εξωτροπική καταιγίδα πέρασε κοντά από το νότιο άκρο της Νέας Γης αργότερα την ίδια ημέρα και απορροφήθηκε από ένα μεγαλύτερο σύστημα στις 31 Ιουλίου.