Η Διεθνής Σύμβαση για την προστασία των δικαιωμάτων όλων των διακινούμενων εργαζομένων και των μελών των οικογενειών τους είναι μια συνθήκη των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα όλων των διακινούμενων εργαζομένων. Προστατεύει επίσης τις οικογένειές τους. Υιοθετήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1990. Τέθηκε σε ισχύ το 2003.

Η Σύμβαση αυτή αποτελεί σειρά του διεθνούςδικαίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στο "προοίμιο" της Σύμβασης υπενθυμίζει τις συμβάσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας για τους διακινούμενους εργαζόμενους και την ανελεύθερη εργασία. Η Σύμβαση αποσκοπεί στην προστασία των δικαιωμάτων των μεταναστών εργαζομένων που δεν έχουν την ιθαγένεια της χώρας διαμονής, και οι οποίοι συχνά βρίσκονται σε χειρότερες συνθήκες εργασίας ή ακόμη και σε θύματα εμπορίας ανθρώπων.

Όμως, μέχρι τον Δεκέμβριο του 2019, μόνο 55 χώρες έχουν επικυρώσει, δηλαδή αποδεχθεί επίσημα τη Σύμβαση. Οι περισσότερες από αυτές τις χώρες βρίσκονται στη Βόρεια Αφρική και τη Νότια Αμερική. Κανένα κράτος υποδοχής μεταναστών στη Δυτική Ευρώπη ή τη Βόρεια Αμερική δεν έχει επικυρώσει τη Σύμβαση. Άλλες σημαντικές χώρες υποδοχής, όπως η Αυστραλία, τα αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου, η Ινδία και η Νότια Αφρική, δεν έχουν επίσης επικυρώσει τη Σύμβαση.

Η Σύμβαση αυτή υπενθυμίζεται όμως από το προοίμιο της Σύμβασης για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία.