Ο Νέρβας (Marcus Cocceius Nerva, 8 Νοεμβρίου 30 - 25 Ιανουαρίου 98) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 96 έως το 98.

Ο Νέρβας έγινε αυτοκράτορας σε ηλικία εξήντα πέντε ετών, μετά από μια ολόκληρη ζωή αυτοκρατορικής υπηρεσίας υπό τον Νέρωνα και τους ηγεμόνες της δυναστείας των Φλαβίων. Υπό τον Νέρωνα, ήταν μέλος της αυτοκρατορικής ομάδας και έπαιξε ζωτικό ρόλο στην αποκάλυψη της συνωμοσίας των Πιζονίων το 65.

Αργότερα, ως πιστός στους Φλαβιανούς, απέκτησε ύπατο αξίωμα το 71 και το 90 κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βεσπασιανού και του Δομιτιανού αντίστοιχα.

Στις 18 Σεπτεμβρίου 96, ο Δομιτιανός δολοφονήθηκε σε συνωμοσία στο παλάτι. Την ίδια ημέρα, ο Νέρβας ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο. Ως νέος ηγεμόνας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ορκίστηκε να αποκαταστήσει τις ελευθερίες που είχαν περικοπεί κατά τη διάρκεια της απολυταρχικής διακυβέρνησης του Δομιτιανού.

Η σύντομη βασιλεία του Νέρβα αμαυρώθηκε από οικονομικές δυσκολίες και την αδυναμία του να επιβάλει την εξουσία του στον ρωμαϊκό στρατό.

Μια εξέγερση της πραιτοριανής φρουράς τον Οκτώβριο του 97 τον ανάγκασε να υιοθετήσει διάδοχο. Μετά από κάποιες διαβουλεύσεις ο Νέρβας υιοθέτησε τον Τραϊανό, έναν νεαρό και δημοφιλή στρατηγό, ως διάδοχό του. Μετά από μόλις δεκαπέντε μήνες στην εξουσία, ο Νέρβας πέθανε από φυσικά αίτια.

Παρόλο που μεγάλο μέρος της ζωής του παραμένει σκοτεινό, ο Νέρβας θεωρήθηκε από τους αρχαίους ιστορικούς σοφός και μετριοπαθής αυτοκράτορας. Πρόσφατοι ιστορικοί έχουν αναθεωρήσει αυτή την εκτίμηση, χαρακτηρίζοντας τον Νέρβα ως έναν καλοπροαίρετο αλλά τελικά αδύναμο ηγεμόνα, η βασιλεία του οποίου έφερε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου.

Η μεγαλύτερη επιτυχία του Νέρβα ήταν η επιλογή του Τραϊανού. Αυτό οδήγησε σε μια ειρηνική μετάβαση μετά το θάνατό του, ιδρύοντας έτσι τη δυναστεία Νέρβα-Αντωνίνων.