Ο γενικός κυβερνήτης του Πακιστάν ήταν ο μόνιμος αντιπρόσωπος του βασιλιά Γεωργίου ΣΤ' στο Πακιστάν από το 1947 έως το 1952 και στη συνέχεια της βασίλισσας Ελισάβετ Β' ("βασίλισσα του Πακιστάν") από το 1952 έως το 1956, όταν το Πακιστάν ανακηρύχθηκε δημοκρατία.
Όταν το Πακιστάν έγινε ανεξάρτητο, αυτοδιοικούμενο έθνος το 1947, συνέχισε, όπως και η μετά την ανεξαρτησία του Ινδία, να χρησιμοποιεί προσωρινά τον νόμο περί κυβέρνησης της Ινδίας του 1935 ως γραπτό σύνταγμά του, μέχρι να συνταχθεί ένα σύνταγμα μετά την ανεξαρτησία του- εξ ορισμού αυτό προέβλεπε τη συνέχιση της συνταγματικής μοναρχίας ως επικράτειατης Κοινοπολιτείας.
Ο μονάρχης διόρισε έναν Γενικό Κυβερνήτη, κατόπιν συμβουλής του Πρωθυπουργού του Πακιστάν, ο οποίος υπηρετεί ως de facto αρχηγός του κράτους.
Ο Μοχάμεντ Αλί Τζινά, που θεωρήθηκε Κουαΐντ-ε-Αζάμ ("Μεγάλος Ηγέτης"), ενημέρωσε τον Λούις Μάουντμπατεν, 1ο κόμη Μάουντμπατεν της Βιρμανίας: "όταν θα είμαι γενικός κυβερνήτης, ο πρωθυπουργός θα κάνει ό,τι του λέω εγώ" - ωστόσο, η ραγδαία επιδείνωση της υγείας του Τζινά κατέστησε το ζήτημα επίμαχο.
Μετά το θάνατο του Τζιννά ο Γενικός Κυβερνήτης του Πακιστάν συνέχισε να έχει μεγαλύτερο ρόλο από αυτόν που προέβλεπε ο νόμος για την Ινδία, παύοντας πολλούς πρωθυπουργούς και εδραιώνοντας την εξουσία.
Το αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη αντικαταστάθηκε από το αξίωμα του Προέδρου του Πακιστάν όταν το Πακιστάν έγινε δημοκρατία το 1956. Ο τότε γενικός κυβερνήτης, Iskander Mirza, έγινε ο πρώτος πρόεδρος του Πακιστάν.
