Η Αφροδίτη (Αρχαία Ελληνικά: Ἀφροδίτη, Aphrodítē) είναι η θεά του έρωτα, της ομορφιάς, της σεξουαλικότητας και της επιθυμίας στην Αρχαία Ελληνική θρησκεία και το μύθο, και είναι μία από τους Δώδεκα Ολύμπιους. Η πιο όμορφη και εκλεπτυσμένη από τις θεές, η Αφροδίτη ήταν παντρεμένη με τον Ήφαιστο, θεό της φωτιάς και της μεταλλοτεχνίας. Η Αφροδίτη είχε πολυάριθμες σχέσεις με άλλα όντα, με πιο αξιοσημείωτο από αυτά τον Άρη, τον θεό του πολέμου.
Στην Ιλιάδα του Ομήρου, μία από τις Ωκεανίδες. Στη Θεογονία του Ησιόδου, ωστόσο, η Αφροδίτη αναφέρεται ότι αναδύθηκε από τον αφρό της θάλασσας, που σχηματίστηκε στο σημείο όπου προσγειώθηκαν τα γεννητικά όργανα του Ουρανού, αφού ο Κρόνος τον ευνούχισε και τα πέταξε στη θάλασσα. Η λατρεία της Αφροδίτης είχε ως επίκεντρο τα νησιά Κύθηρα και Κύπρο, τα οποία ισχυρίζονταν ότι ήταν η γενέτειρά της. Η κύρια γιορτή της ήταν τα Αφροδίσια, που γιορταζόταν κάθε χρόνο κάθε κατακαλόκαιρο. Οι Χαρίτισσες (δευτερεύουσες θεές της χάρης και της λαμπρότητας) παρακολουθούσαν την Αφροδίτη και χρησίμευαν ως υπηρέτριές της. Στα σύμβολα της Αφροδίτης περιλαμβάνονται το δελφίνι, η μυρτιά, το τριαντάφυλλο, το περιστέρι, το σπουργίτι, ο κύκνος και το μαργαριτάρι, ενώ το περιστέρι, το σπουργίτι και ο κύκνος ήταν τα ιερά της ζώα. Η θεά Αφροδίτη είναι το ρωμαϊκό της αντίστοιχο. Και η Αφροδίτη ήταν πολύ όμορφη.