Ως βυζαντινή τέχνη νοείται η χριστιανική ελληνική τέχνη της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον 5ο περίπου αιώνα μέχρι την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453. (Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατά την περίοδο αυτή είναι γνωστή ως Βυζαντινή Αυτοκρατορία).

Αλλά ο όρος μπορεί επίσης να αναφέρεται στην τέχνη άλλων χωρών που μοιράζονταν τον πολιτισμό τους με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει τη Βουλγαρία, τη Σερβία και τη Ρωσία. Η Δημοκρατία της Βενετίας και το Βασίλειο της Σικελίας, μπορούν επίσης να συμπεριληφθούν αν και αποτελούσαν μέρος του δυτικοευρωπαϊκού πολιτισμού. Η τέχνη που παρήχθη από τους χριστιανούς των Βαλκανίων και της Ανατολίας που έζησαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία συχνά ονομάζεται "μεταβυζαντινή". Ορισμένες παραδόσεις που ξεκίνησαν από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ιδίως η αγιογραφία και η εκκλησιαστική αρχιτεκτονική, εξακολουθούν να ισχύουν στην Ελλάδα, τη Ρωσία και άλλες ανατολικές ορθόδοξες χώρες.