Τα μαγνητόφωνα από μπομπίνα σε μπομπίνα (συχνά αποκαλούμενα R2R, Open reel decks, κ.λπ.) χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, κυρίως σε επαγγελματικά στούντιο από τη δεκαετία του 1940 και γρήγορα εξαπλώθηκαν στα σπίτια των ανθρώπων στις δεκαετίες του 1950 και 1960. Η μεγαλύτερη δημοτικότητα σημειώθηκε τη δεκαετία του 1970, πιθανώς επειδή οι άνθρωποι χρειάζονταν ηχογραφήσεις υψηλότερης ποιότητας. Αυτή η τεχνολογία ήταν σαν επανάσταση, επειδή ο καθένας μπορούσε να ηχογραφήσει κάθε είδους ήχο (δίσκους βινυλίου, ραδιοφωνική εκπομπή, φωνή και μουσική) και στη συνέχεια να τον αναπαράγει πολλές φορές χωρίς η ποιότητα να χειροτερεύει, ενώ μπορούσε να τον αντικαταστήσει πολλές φορές. Αυτή η τεχνολογία έχει όμως κάποια αδύνατα σημεία: μέγεθος των μπομπίνων, ευαισθησία, ανθεκτικότητα- αλλά και πάλι, έχει ορισμένα πλεονεκτήματα σε σχέση με τις σημερινές "ψηφιακές μορφές μέσων". Επίσης, ορισμένα διάσημα συγκροτήματα και καλλιτέχνες χρησιμοποίησαν την τεχνολογία reel to reel ως μουσικό όργανο ή ακόμη και ως ξεχωριστό συγκρότημα.