Η εισαγωγή είναι ένα μουσικό κομμάτι που παίζει η ορχήστρα στην αρχή μιας όπερας ή ενός μπαλέτου. Η λέξη προέρχεται από τη γαλλική λέξη για το "άνοιγμα", επειδή "ανοίγει" την παράσταση.
Οι εισαγωγές έχουν συνήθως μελωδίες που πρόκειται να ακουστούν κατά τη διάρκεια της όπερας ή του μπαλέτου. Με αυτόν τον τρόπο προετοιμάζει το κοινό για το τι πρόκειται να ακολουθήσει.
Πολλές εισαγωγές τον 18ο αιώνα ήταν απλώς μουσική υπόκρουση για να τραβήξουν την προσοχή του κοινού (οι άνθρωποι συνήθιζαν να φλυαρούν κατά τη διάρκεια των παραστάσεων). Ορισμένοι συνθέτες, όπως ο Gioacchino Rossini (1792-1868), χρησιμοποιούσαν την ίδια εισαγωγή ξανά και ξανά για τις επόμενες όπερές του ή απλώς άλλαζαν κομμάτια της.
Συνθέτες όπως ο Christoph Willibald Gluck και αργότερα ο Richard Wagner (1813-1883) φρόντιζαν να κάνουν την εισαγωγή μια δραματική αρχή που προετοίμαζε το κοινό για την ιστορία. Ο Βάγκνερ ονόμαζε συχνά τις εισαγωγές του "Vorspiel" (Πρελούδιο).
Δεν έγραψαν όλοι οι συνθέτες εισαγωγές για τις όπερές τους. Ο Giuseppe Verdi (1813-1901) και ο Giacomo Puccini (1858-1924) συχνά μπαίνουν κατευθείαν στην πρώτη πράξη ή έχουν απλώς ένα πολύ σύντομο προοίμιο.
Τον 19ο αιώνα πολλοί ρομαντικοί συνθέτες έγραψαν εισαγωγές για συναυλίες. Τα κομμάτια αυτά δεν ανήκαν σε κάποια όπερα ή μπαλέτο, γράφτηκαν απλώς για να ακούγονται σε συναυλίες. Συχνά είχαν έναν περιγραφικό τίτλο επειδή αφηγούνταν κάποια ιστορία, π.χ. ο Felix Mendelssohn (1809-1847) έγραψε μια εισαγωγή "Fingal's Cave" που περιγράφει τη θάλασσα που μπαίνει στη σπηλιά στα νησιά των Εσωτερικών Εβρίδων. Μερικές φορές αυτά τα περιγραφικά κομμάτια ήταν πολύ μεγαλύτερα από μια εισαγωγή (η οποία συνήθως διαρκεί μόλις λίγα λεπτά), γι' αυτό και ονομάστηκαν τονικά ποιήματα.
Οι εισαγωγές παίζονται συνήθως σε μορφή σονάτας.