Το 1915, ο William J. Simmons, ένας επιχειρηματίας από την Ατλάντα, ίδρυσε για δεύτερη φορά την Κου Κλουξ Κλαν. Μόλις είχε κυκλοφορήσει η ταινία "Η
Γέννηση ενός Έθνους". Έδειχνε τους αφροαμερικανούς άνδρες (τους οποίους υποδύονταν λευκοί ηθοποιοί με
blackface) ως ηλίθιους και σεξουαλικά επιθετικούς προς τις λευκές γυναίκες. Παρουσίαζε επίσης την Κου Κλουξ Κλαν ως μια ηρωική δύναμη. Η ταινία αποδείχθηκε εξαιρετικό εργαλείο
στρατολόγησης για την ΚΚΚ. Τα περισσότερα από τα τελετουργικά και τις παραδόσεις της "παλιάς" Κου Κλουξ Κλαν διατηρήθηκαν. Κάθε λευκός προτεστάντης μπορούσε να ενταχθεί στην ΚΚΚ. Η ΚΚΚ εξακολουθούσε να επιτίθεται σε Αφροαμερικανούς, αλλά αυτή τη φορά επιτέθηκε επίσης σε
Εβραίους και
Καθολικούς. Το 1920, η Κλαν άρχισε να προσελκύει νεοσύλλεκτους από όλο το έθνος. Υποσχέθηκαν καλύτερη επιβολή του νόμου, καλύτερη κυβέρνηση, καλύτερα σχολεία και αποκατάσταση των παραδοσιακών οικογενειακών αξιών.
Η ΚΚΚ υποστήριζε σθεναρά τη "λευκή υπεροχή". Η "λευκή υπεροχή" είναι η πεποίθηση ότι οι λευκοί άνθρωποι είναι ανώτεροι από άλλες φυλετικές ομάδες.
Μέσα σε 86 χρόνια, η ΚΚΚ σκότωσε περίπου 3.446 μαύρους. Τις περισσότερες φορές επρόκειτο για απαγχονισμούς και δεν ήταν νόμιμες εκτελέσεις επειδή δεν υπήρχαν δίκες. Πολλοί άνθρωποι αποκαλούν σήμερα αυτές τις πράξεις μια μορφή τρομοκρατίας, επειδή η ΚΚΚ χρησιμοποίησε τον φόβο για να ελέγξει τους Αφροαμερικανούς και να τους αφαιρέσει τα πολιτικά τους δικαιώματα. Αφού έφτασε στο απόγειο της πολιτικής της επιρροής, η δεύτερη Κλαν άρχισε να παρακμάζει. Υπήρξαν πολλά σκάνδαλα, πολλές εσωτερικές διαμάχες και ο κόσμος κουράστηκε από τη βίαιη εικόνα τους. Στη δεκαετία του 1920 είχαν φτάσει στο αποκορύφωμά τους με περίπου 5 εκατομμύρια μέλη. Μέχρι τη δεκαετία του 1930 είχαν μειωθεί σε περίπου 30.000. Επιβίωσαν άλλα 14 χρόνια πριν διαλυθούν το 1944. Αυτό συνέβη αφού τους ασκήθηκε δίωξη για μη καταβολή ομοσπονδιακών φόρων εισοδήματος.