Η αργκό είναι λέξεις που είναι ανεπίσημες. Συνήθως κάθε γενιά ή κοινωνική ομάδα έχει τη δική της αργκό - για παράδειγμα, οι ηλικιωμένοι μπορεί να δυσκολεύονται να κατανοήσουν την αργκό των νεότερων. Από την άλλη πλευρά, οι νεότεροι άνθρωποι συχνά καταλαβαίνουν, αλλά βρίσκουν ανόητη ή παλιομοδίτικη, την αργκό των μεγαλύτερων ανθρώπων.
Με την πάροδο του χρόνου, η γλώσσα τείνει να γίνεται πιο πολύπλοκη, αφού οι νέες λέξεις εισέρχονται πολύ πιο γρήγορα από ό,τι οι παλιές φεύγουν. Με την πάροδο του χρόνου, η αργκό γίνεται σχεδόν πάντα μέρος της γλώσσας και εγκρίνεται για χρήση από όλους.
Συνέβη επίσης ότι ορισμένες λέξεις που χρησιμοποιούνταν στα αγγλοσαξονικά για τις σωματικές λειτουργίες θεωρήθηκαν βωμολοχίες ή αγενείς, αφού αντικαταστάθηκαν από λατινικές λέξεις όπως "urinate", "defecate" και "copulate" - τις οποίες οι ευγενικοί άνθρωποι έπρεπε να χρησιμοποιούν μετά τη νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας το 1066. Αυτό ήταν εν μέρει ένας τρόπος για να φαίνονται όλοι οι φτωχοί άνθρωποι (που μιλούσαν αγγλοσαξονικά) αγενείς, ενώ οι πιο ισχυροί άνθρωποι (που μιλούσαν νορμανδικά) φαίνονταν ευγενικοί - ένας τρόπος με τον οποίο η εθιμοτυπία μπορεί να αναπτυχθεί και να ενισχύσει τη δομή της εξουσίας. Αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα από την ιστορία για το πώς ο ρατσισμός μπορεί να αποτελέσει λόγο για τον ορισμό της γλώσσας μιας ομάδας ως "αργκό" και μιας άλλης ως "ορθή".
Η επιθυμία να υπάρχουν κανόνες γραμματικής που δεν αλλάζουν και το ίδιο λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται από όλους για την καλύτερη επικοινωνία είναι ένας άλλος λόγος που συχνά αναφέρεται για τον ορισμό της γλώσσας μιας ομάδας ως ορθής.
Ένα "ιδίωμα" μπορεί να είναι αργκό, αλλά μπορεί επίσης να είναι μια μεταφορά που γίνεται μέρος της κουλτούρας.
Δύο παραδείγματα αργκό είναι το "wassup" και το "dunnow". Το 'Wassup' συνήθως σημαίνει 'Τι συμβαίνει;'. (όπως, 'Πώς είσαι;'), και το 'dunnow' σημαίνει συνήθως 'Δεν ξέρω'.