Πιπεριά

Οι καρποί των περισσότερων ειδών Capsicum περιέχουν καψαϊκίνη. Η καψαϊκίνη είναι μια χημική ουσία που μπορεί να προκαλέσει έντονο αίσθημα καύσου στο στόμα (και, αν δεν χωνευτεί σωστά, στον πρωκτό) του μη συνηθισμένου καταναλωτή. Τα περισσότερα θηλαστικά το βρίσκουν αυτό δυσάρεστο- ωστόσο, τα πτηνά δεν επηρεάζονται. Τα φυτά ανέπτυξαν την έκκριση της καψαϊκίνης για να προστατεύσουν τους καρπούς από την κατανάλωση από τα θηλαστικά. Ταυτόχρονα, τα έντονα χρώματα προσελκύουν τα πουλιά. Αυτά τα πουλιά θα διασπείρουν τους σπόρους. Η ποσότητα καψαϊκίνης στις πιπεριές είναι εξαιρετικά μεταβλητή και εξαρτάται από τη γενετική. Αυτό σημαίνει ότι σχεδόν όλοι οι τύποι πιπεριών έχουν διαφορετικές ποσότητες θερμότητας που αισθάνονται όσοι τις καταναλώνουν. Η μόνη πιπεριά χωρίς καψαϊκίνη είναι η πιπεριά καμπάνα. Οι πιπεριές τσίλι έχουν μεγάλη σημασία στην ιατρική των ιθαγενών της Αμερικής. Η καψαϊκίνη χρησιμοποιείται επίσης στη σύγχρονη δυτική ιατρική για την τόνωση της κυκλοφορίας του αίματος ή για την ανακούφιση από τον πόνο.

Το μαύρο πιπέρι και το πιπέρι Σιτσουάν προκαλούν παρόμοιο αίσθημα καύσου. Αυτά προκαλούνται από διαφορετικές ουσίες, την πιπερίνη και την υδροξυ-άλφα-σανσόλη, αντίστοιχα.

Τα φρούτα και οι πιπεριές Capsicum μπορούν να καταναλωθούν ωμά ή μαγειρεμένα. Αυτά που χρησιμοποιούνται στη μαγειρική είναι γενικά ποικιλίες των ειδών C. annul και C. pubescens, αν και χρησιμοποιούνται και μερικά άλλα. Είναι κατάλληλες για γέμιση με γέμιση όπως τυρί, κρέας ή ρύζι.

Χρησιμοποιούνται επίσης συχνά ψιλοκομμένα και ωμά σε σαλάτες ή μαγειρεμένα σε τηγανητά ή άλλα μικτά πιάτα. Μπορούν να κοπούν σε λωρίδες και να τηγανιστούν, να ψηθούν ολόκληρα ή σε κομμάτια ή να τεμαχιστούν και να ενσωματωθούν σε σάλτσες ή άλλες σάλτσες.

Μπορούν να διατηρηθούν με ξήρανση ή τουρσί. Οι αποξηραμένες πιπεριές μπορούν να ανασυσταθούν ολόκληρες ή να μετατραπούν σε νιφάδες ή σκόνες. Οι παστές ή μαριναρισμένες πιπεριές προστίθενται συχνά σε σάντουιτς ή σαλάτες. Τα εκχυλίσματα μπορούν να παρασκευαστούν και να ενσωματωθούν σε καυτερές σάλτσες.

Στο 2005, μια δημοσκόπηση σε 2.000 άτομα αποκάλυψε ότι οι πιπεριές είναι το 4ο αγαπημένο γαστρονομικό λαχανικό της Βρετανίας.

Πολλές ποικιλίες του ίδιου είδους μπορούν να χρησιμοποιηθούν με πολλούς διαφορετικούς τρόπους- για παράδειγμα, το C. annual περιλαμβάνει την ποικιλία "πιπεριά καμπάνας", η οποία πωλείται τόσο στην ανώριμη πράσινη κατάσταση όσο και στην κόκκινη, κίτρινη ή πορτοκαλί ώριμη κατάσταση.

.

Αυτό το ίδιο είδος έχει και άλλες ποικιλίες, όπως το τσίλι Anaheim που χρησιμοποιείται συχνά για γέμιση, το αποξηραμένο τσίλι Ancho που χρησιμοποιείται για την παρασκευή σκόνης τσίλι, το ήπιο έως καυτό Jalapeño και το καπνιστό ώριμο Jalapeño, γνωστό ως Chipotle.

Το μεγαλύτερο μέρος της καψαϊκίνης σε μια πιπεριά βρίσκεται στις εσωτερικές νευρώσεις που χωρίζουν τις αίθουσες του καρπού και στις οποίες είναι συνδεδεμένοι οι σπόροι. Στο άκρο του στελέχους του λοβού, αδένες εκκρίνουν την καψαϊκίνη, η οποία στη συνέχεια εξαπλώνεται σε όλο το σώμα, αλλά συγκεντρώνεται στις νευρώσεις και τους σπόρους. Η ποσότητα ποικίλλει πολύ σημαντικά ανάλογα με την ποικιλία και μετριέται σε μονάδες θερμότητας Scoville (SHU), που κυμαίνονται από την ήπια πιπεριά μέχρι το καυστικό τσίλι Habanero.

Η ονομασία που δίνεται στους καρπούς ποικίλλει μεταξύ των αγγλόφωνων χωρών.

Στην Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, την Ινδία, τη Σιγκαπούρη και το Χονγκ Κονγκ, τα άκαυτα είδη ονομάζονται "capsicums", ενώ τα καυτερά "chilli/chillies" (διπλό L). Ο όρος "πιπεριές καμπάνας" χρησιμοποιείται σπάνια, συνήθως σε σχέση με το C. annuum και άλλες ποικιλίες που μοιάζουν με "πιπεριά" ή καμπάνα αλλά είναι αρκετά καυτερές.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιρλανδία και τον Καναδά, οι μη καυτερές ποικιλίες ονομάζονται "πιπεριές", "γλυκές πιπεριές" ή "πιπεριές" (ή "πράσινες πιπεριές", "κόκκινες πιπεριές", κ.λπ.), ενώ οι καυτερές είναι "τσίλι/τσίλι" (διπλό L) ή "πιπεριές τσίλι".

Στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, τα κοινά είδη χωρίς καυτερότητα αναφέρονται ως "πιπεριές", "γλυκές πιπεριές", "κόκκινες/πράσινες/κλπ πιπεριές" ή απλώς "πιπεριές", ενώ τα καυτερά είδη ονομάζονται συλλογικά "chile/chiles", "chili/chilies" ή "chili/chile peppers" (μόνο ένα L), "καυτερές πιπεριές" ή ονομάζονται ως συγκεκριμένη ποικιλία (π.χ. πιπεριά μπανάνας). Σε πολλές μεσοδυτικές περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών η γλυκιά πιπεριά ονομάζεται συνήθως μάνγκο[1] Με τη σύγχρονη έλευση των εισαγωγέων φρέσκων τροπικών φρούτων που εκθέτουν ένα ευρύτερο εύρος ατόμων στην ποικιλία τροπικών φρούτων του μάνγκο, αυτός ο ορισμός καθίσταται παρωχημένος. Ωστόσο, πολλά μενού εξακολουθούν να αποκαλούν μια γεμιστή πιπεριά μάνγκο.

Η ονομασία "πιπέρι" χρησιμοποιήθηκε επειδή τα φυτά ήταν καυτερά με την ίδια έννοια όπως το καρύκευμα μαύρο πιπέρι, Piper nigrum. Αλλά δεν υπάρχει καμία βοτανική σχέση με αυτό το φυτό, ούτε με το πιπέρι Σιτσουάν.

Στις ισπανόφωνες χώρες υπάρχουν πολλά διαφορετικά ονόματα για κάθε ποικιλία και παρασκευή. Στο Μεξικό χρησιμοποιείται ο όρος chile. Αρκετές άλλες χώρες, όπως η Χιλή, της οποίας το όνομα δεν σχετίζεται, το Περού και η Αργεντινή, χρησιμοποιούν το ají. Στην Ισπανία, οι άκαυστες ποικιλίες ονομάζονται pimiento και οι καυτερές ποικιλίες guindilla.

Στα ινδικά αγγλικά, η λέξη "capsicum" χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την πιπεριά. Όλες οι άλλες ποικιλίες πιπεριών τσίλι ονομάζονται τσίλι. Στη βόρεια Ινδία και το Πακιστάν, η πιπεριά καμπάνα ονομάζεται επίσης συνήθως "Shimla Mirch" στις τοπικές γλώσσες. Η Shimla είναι παρεμπιπτόντως ένας δημοφιλής ορεινός σταθμός στην Ινδία (και το "Mirch" σημαίνει τσίλι στις τοπικές γλώσσες).

Στα πολωνικά, η λέξη papryka χρησιμοποιείται για τους καρπούς και τα ξηρά μπαχαρικά capsiscum (η λέξη pieprz χρησιμοποιείται για το μαύρο, το κόκκινο και το πράσινο πιπέρι, αλλά όχι για τους καρπούς ή τα μπαχαρικά capsisum).

Στα ουγγρικά, η λέξη πάπρικα χρησιμοποιείται για τον καρπό της πιπεριάς και το ξηρό μπαχαρικό.

Στο Ισραήλ η πιπεριά ονομάζεται συνήθως pilpel, που σημαίνει πιπέρι στα εβραϊκά.

Μπορείτε να ελέγξετε πόσο καυτερή μπορεί να είναι μια καυτερή πιπεριά χρησιμοποιώντας την κλίμακα Scoville.

Το Capsicum είναι εξαιρετική πηγή καθαρτικού (καθαρτικό) και ανακούφισης από τον πόνο. Η καψαϊκίνη έχει επίσης μελετηθεί για πιθανή δράση κατά του καρκίνου του προστάτη.